Wniosek o wydanie decyzji środowiskowej jest rozpatrywany obecnie przez Regionalną Dyrekcję Ochrony Środowiska w Lublinie. – Z ostatnich informacji wynika, że RDOŚ ogłosi wkrótce konsultacje społeczne, które są jednym z końcowych etapów postępowania administracyjnego – mówi Krzysztof Nalewajko, rzecznik prasowy oddziału lubelskiego Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad.
Według informacji GDDKiA, planowa droga ekspresowa S19 na odcinku pomiędzy Lubartowem a Kraśnikiem w większości prowadzić będzie po nowym śladzie. Początek odcinka stanowi przedłużenie obwodnicy Lubartowa, a projektowana trasa ominie Niemce, włączając się do obecnego przebiegu drogi aż do „węzła Lubartów” na obwodnicy Lublina.

Plany przebiegu nowej drogi przez gminę Lubartów zakładają aż 5 wariantów (oznaczone na mapce). A wskazanym we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jest wariant W5. – Dopiero po uzyskaniu decyzji dowiemy się, którego wariantu dotyczyć będą konsultacje społeczne i czy będzie to wariant wskazany przez nas przy składaniu wniosku – mówi Krzysztof Nalewajko.

Aleksandra Jędryszka

WARIANT W1- przebieg drogi najbardziej zgodny z ustaleniami planów zagospodarowania gminy Lubartów i Niemce, do m. Wandzin – przebieg po zachodniej stronie DK19, następnie – do m. Leonów jako wschodnia obwodnica m. Niemce, od m. Leonów w istniejącym korytarzu DK19.
WARIANT W2 – przebieg podobny jak w wariancie W1, jednak, w celu ominięcia zwartej zabudowy siedliskowej m. Niemce, usytuowanej wzdłuż drogi wojewódzkiej nr 828,  przebieg trasy w tym wariancie został odchylony bardziej na południowy wschód.
WARIANT W3 – poprowadzony aż do m. Leonów w całości po zachodniej stronie istniejącej DK19 (od m. Leonów – śladem istniejącej DK19).
WARIANT W4 – podobny przebieg jak w wariancie W3, na odcinku Wandzin – Leonów, przebieg trasy bardziej zbliżony do DK19 (w stosunku do wariantu W3).
WARIANT W5 – powstał jako wariant optymalny z połączenia wariantów W1 i W2.

Jedno zdarzenie dotyczyło wypalania przewodów w kuchni węglowej przy ul. Pocztowej. „Palacze” odzyskiwali w ten sposób miedź i sprzedawali na skupie. Drugi przypadek dotyczył spalania folii na placu budowy przy jednej z posesji na osiedlu Królów Polskich. W obu przypadkach zostały nałożone mandaty karne po 100 zł.
Co zdarza się spalać w domowych piecach i kotłowniach? Odpady typu: mieszane materiały z opakowań, tworzywa sztuczne – plastik, folia; metal – puszki po napojach, stare, zużyte meble (np. z drewna lakierowanego). Podczas spalania tych substancji wydzielają się m.in. tlenki azotu, dwutlenek siarki, tlenek węgla, a także drobny pył zawierający związki metali ciężkich takich jak ołów, rtęć czy kadm.
Za ich szkodliwością przemawia fakt, że są one emitowane z tzw. źródeł emisji niskiej, czyli niskich kominów domostw lub ewentualnie małych lokalnych kotłowni. W takiej sytuacji uniemożliwione zostaje wyniesienie zanieczyszczeń na duże odległości i ich rozproszenie przez wiatr, czego efektem jest lokalny wzrost substancji zanieczyszczających w powietrzu.
Jako produkty uboczne spalania różnych odpadów powstają inne – szczególnie groźne – związki zwane dioksynami i furanami. Należą one do grupy związków rakotwórczych. Stężenie dioksyn i furanów w wydobywającym się z domowych kominów dymie może być 1000 – krotnie większe niż w profesjonalnych spalarniach odpadów.  W przypadku przyjęcia przez organizm człowieka wysokich dawek dioksyn, ich toksyczny wpływ na zdrowie może objawić się dopiero po kilkudziesięciu latach. Niestety najczęściej w postaci chorób nowotworowych.

Piotr Opolski

Jesteś świadkiem nielegalnego spalania? Zgłoś sprawę do Straży Miejskiej: Tel. 818553856

Rozmowa z Andrzejem Wronowskim
Komendantem Straży Miejskiej w Lubartowie

Jak będą przeprowadzane kontrole?
– Działania kontrolne prowadzone będą na podstawie imiennych upoważnień wydanych przez Burmistrza Miasta Lubartowa funkcjonariuszom Straży Miejskiej w oparciu o art. 379 ustawy Prawo ochrony środowiska. Kontrolujący są upoważnieni do wstępu przez całą dobę na teren nieruchomości, na której prowadzona jest działalność gospodarcza oraz od godz. 6.00 do 22,00 na pozostały teren. Podczas każdej interwencji dotyczącej spalania odpadów w piecach grzewczych funkcjonariusze Straży Miejskiej są upoważnieni bez wcześniejszej zapowiedzi do przeprowadzenia kontroli wskazanych obiektów.

Co będzie najbardziej interesowało kontrolujących?
– W ramach kontroli szczególną uwagę zwracać będziemy na rodzaj zgromadzonego do celów grzewczych paliwa. Właściciele posesji będą informowani o obowiązującym zakazie spalania odpadów w piecach i o szkodliwości tego działania. W trakcie podejmowania interwencji mogą być pobierane również próbki popiołów z pieców, które zostaną poddane analizie.

Jakie kary grożą za spalanie odpadów?
– W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości stosowane będą sankcje karne wynikające z art. 71 ustawy o odpadach (Kto wbrew zakazowi termicznie przekształca odpady poza spalarniami odpadów lub współspalarniami odpadów podlega karze aresztu lub karze grzywny – możliwość zastosowania postępowania mandatowego w wysokości od 20 do 500 zł. Postępowanie o ukaranie sprawcy, w przypadku nieprzestrzegania przepisów prawa, może być również prowadzone na wniosek Straży Miejskiej w Lubartowie przez Sąd Rejonowy w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

Co grozi osobie, która nie dopuści do kontroli?
– W przypadku kwestionowania obecności strażnika miejskiego na posesji podczas prowadzonej interwencji lub utrudniania wykonywania czynności służbowych, funkcjonariuszowi publicznemu (a takim jest strażnik miejski) przysługuje wzmożona ochrona prawna wynikająca z kodeksu karnego. A tym samym osobom utrudniającym wykonywanie tych czynności, można przypisać zarzuty przewidziane w Kodeksie Karnym.

Rozmawiał Piotr Opolski

Nagrody dla naszych Czytelników wręczyliśmy w sobotę 12 maja, w CH „Merkury” w Lubartowie (sklep Gama). Szczęśliwe kupony zostały wylosowane 22 kwietnia podczas Gali Sportowców w Zajeździe Wincentów, gdzie rozstrzygnęliśmy XVI Plebiscyt na Najpopularniejszych Sportowców Lubartowa, organizowany przez Lubartowski Ośrodek Kultury. Zwyciężczyni w kategorii Juniorzy – Kaja Moskaluk – miała szczęśliwą rękę dla naszego Czytelnika Janusza Rydzewskiego z Lubartowa. Wylosowała dwa razy kupon nadesłany przez niego na konkurs.
Szczęśliwy zwycięzca zapytany o to, na kogo głosował i ile przyniósł do redakcji kuponów, odpowiada: – Przyniosłem ich ponad 500, a głosowałem na mojego wnuka Dawida Słomkę w kategorii Juniorzy, a w kategorii Seniorzy na Ilonę Działę.
Dawid zajął drugie miejsce w kategorii Juniorzy. Zwycięzcą plebiscytu w kat. Seniorzy została właśnie Ilona Działa.

Kamerę cyfrową Sony ufundowaną przez Społem PSS „Jedność” wręczył prezes Spółdzielni Grzegorz Poznański. Rower ufundowany przez firmę „Luvi” wręczył Janusz Pożak.
Trzy słodkie kuferki, nagrody pocieszenia od Firmy Cukierniczej „Solidarność” z Lublina otrzymali: Edyta Madej z Lublina, Ryszard Wójtowicz z Lubartowa, Mirosław Puła z Lubartowa. Pani Edycie nagrodę prześlemy pocztą.
Aleksandra Jędryszka

Trzech oferentów wzięło udział w przetargu ogłoszonym przez Urząd Miasta w Lubartowie na przebudowę skrzyżowania Kolejowa – Piaskowa – Lubelska: Strabag z Pruszkowa, Mota Engil z Krakowa oraz Przedsiębiorstwo Robót Drogowych z Lubartowa.
Miasto wybrało tego ostatniego, który zaoferował najniższą cenę, nieco ponad 1,7 mln zł. Umowę podpisano w piątek. Teraz trwa odliczanie do rozpoczęcia prac.
– Plac budowy ma zostać oddany wykonawcy do końca tego tygodnia – powiedziała „Lubartowiakowi” Zofia Gorzel, Naczelnik Wydziału Rozwoju Gospodarczego UM Lubartów. – W pierwszej kolejności zostanie usunięte kilkadziesiąt drzew, na których pozwolenie wydało starostwo. Zniknąć ma również kilka reklam przylegających do placu budowy.
W tej sprawie w środę (16 maja) UM przygotowywał pisma do właścicieli przyległych działek.
Obecnie PRD opracowuje organizację ruchu w przypadku wyłączenia przebudowywanego skrzyżowania. Objazd po stronie zachodniej najprawdopodobniej będzie się odbywał ulicami: Powstańców Warszawy, Przemysłową i Koźmińskiego. Natomiast po stronie wschodniej ul. Cichą, Łąkową oraz przez Łuckę.
W czasie budowy i przebudowy infrastruktury podziemnej będą czynione starania mające na celu utrzymanie ruchu lokalnego w obrębie skrzyżowania, wtedy ruch odbywałby się wahadłowo.
Zakres robót budowlanych obejmie m.in. budowę ronda o średnicy zewnętrznej 30 m z jezdnią o szerokości 5 m i pierścieniem przejezdnym szerokości 2 m, budowę azyli, przebudowę infrastruktury.  Zlikwidowany zostanie również słup wysokiego napięcia przy ul. Piaskowej i postawiony w bezpiecznej odległości – nowy. Powstanie średniej wielkości rondo: coś pomiędzy tym przy szpitalu przy ul Cichej, a tym z łącznikiem do obwodnicy w Łucce. Termin realizacji zadania przewiduje się na koniec listopada.
Piotr Opolski

(J.A.)

(J.A.)

Uczestnikami zmagań 10 maja byli uczniowie szkół podstawowych w dwóch  kategoriach wiekowych: klasy I – III oraz klasy IV – VI.  Dzieci przygotowały na konkurs utwory Danuty Wawiłow, Jana Brzechwy, Juliana Tuwima, Wandy Chotomskiej czy Ludwika Jerzego Kerna. A komisja konkursowa oceniała według takich kryteriów jak: poprawność wymowy, dobór repertuaru do możliwości wykonawczych, kultura słowa i ogólny wyraz artystyczny. Jury nagrodziło 8 osób, którym książki wręczali Iwona Niewczas i Marek Danielkiewicz. Laureaci zostali nominowani do etapu powiatowego (17 maja w Domu Kultury w Kocku).

Sylwia Nowokuńska

Nagrody otrzymali:
Kategoria I – III:
Emilia Gołębiowska – kl. II SP 3;
Krzysztof Bartkowicz – kl. II SP 3;
Ignacy Rubach – kl. II SP 1;
Amelia Małyska – kl. III SP 4.

Kategoria IV – VI:
Julia  Wójcik – kl. IV SP 3;
Wojciech Pawluk – kl. V SP 1;
Adam Bartoń – kl. V SP1;
Sylwia Piątek – kl. VI SP 3.

Laureaci konkursu:

Emilia Gołębiowska

Znów udało mi się zdobyć nagrodę, bo w poprzednim konkursie też byłam nagrodzona. Bardzo się z tego cieszę. Recytowałam utwór Wandy Chotomskiej „Po co krowie rogi na głowie”.

Krzysztof Bartkowicz

Brałem już udział w konkursach w LOK i zdobywałem nagrody. Tym razem także jestem zadowolony, że udało mi się. Przygotowałem utwór Jacka Paciorka „Ryba w Wiśle”.

Ignacy Rubach

Po raz pierwszy uczestniczyłem w konkursie recytatorskim, więc nagroda bardzo mnie cieszy. Nie spodziewałem się. Recytowałem utwór Ludwika Jerzego Kerna „Mistrz”.

Amelia Małyska

Cieszę się z nagrody i nominacji do etapu powiatowego. Miło jest brać udział w konkursach. Recytowałam „Wywiad z bocianem” M. Brykczyńskiego.

Julia Wójcik

Już wiele razy wygrywałam, tym bardziej fajnie znów otrzymać nagrodę. Było trochę stresu podczas konkursu, bo mało się przygotowywałam. Recytowałam „O rodzicach” Ludwika Jerzego Kerna.

ul. Wierzbowa róg Topolowej -  18.05.  (piątek) godz.18:00

Od Cyrku Arlekin mamy dla naszych Czytelników 5 bezpłatnych 2-osobowych zaproszeń na widowisko dla pierwszych 5 osób, które zgłoszą się do naszej redakcji począwszy od czwartku 17 maja.

/każde zaproszenie – 1 osoba dorosła + 1 dziecko do lat 12-tu /

Z gościnnymi występami zawita do Lubartowa reprezentacyjny Cyrk Arlekin pod dyrekcją Krzysztofa Mazura i Juliana Madeja. W tym roku Arlekin świętuje swój jubileusz 15-lecia istnienia a przez te lata stał się jednym z najbardziej znanych cyrków polskich.

W międzynarodowym programie sezonu 2012 wystąpią artyści areny polskiej oraz gościnnie artyści z Ukrainy i Egiptu. Na arenie i pod kopułą cyrku zobaczymy m.in. atrakcyjne popisy na kołach śmierci duetu Turk, akrobacje napowietrzne na sztrabatach w wykonaniu naszego gościa z Ukrainy Władymira, ekwilibrystykę na wałkach, taniec z ogniami i wężami oraz tajemnicze …. lalki nanajskie. Specjalnie dla najmłodszych widzów wystąpi Kubuś Puchatek i Ogr. W egzotycznym tańcu egipskim zaprezentuje się uczestnik programu Mam Talent Ibrahim Mahmud. Na arenie zobaczymy również koniki polskie, kozy, muflony i lamy. Czworonożnych artystów do tego popisu przygotował i czuwa nad ich występami nestor areny polskiej Zbigniew Sikora. Publiczność bawi znakomity clown Picaro. Więcej o programie i Cyrku Arlekin, można przeczytać na stronie internetowej cyrku: www.cyrk-arlekin.com.pl oraz w profilu Cyrk Arlekin na facebooku. Zapraszamy wszystkich w zaczarowany świat Cyrku Arlekin.

Każdemu ze zwycięzców nagrody wręczył zastępca burmistrza Lubartowa Radosław Szumiec.  Otrzymali oni puchary, dyplomy oraz nagrody w postaci literatury szachowej. Dodatkowo osoby z miejsc 4 – 6 otrzymały dyplomy i panoramy szachowe ufundowane przez Wydawnictwo Penelopa z Warszawy. Zawody sędziował arbiter szachowy klasy II – Piotr Opolski. Najstarszym zawodnikiem był Tadeusz Maleszyk (1936 r), najmłodszym Eryk Bronisz (2006 r).  Pełne wyniki, statystyka oraz fotorelacja na www.lubartowiak.com.pl

>>>>>GALERIA<<<<<

>>>>>WYNIKI SZCZEGÓŁOWE<<<<<<

Tekst i foto: Piotr Opolski

11 maja- piątek

Pierwszego dnia, w kinie Lewart odbył się całonocny maraton filmowy, podczas, którego wyświetlonych zostało 4 filmy. Dodatkowymi atrakcjami było losowanie nagród w przerwach między wyświetlanymi filmami. Do wygrania były między innymi: kubki oraz koszulki z motywami filmowymi.

12 maja – sobota

Dzień drugi rozpoczął się pokazem sześciu filmów finałowych konkursu „Nakręć Lubartów”. Jury w składzie: Bartosz Gorzel, Jacek Jakubiec, Zdzisław Smaga, wyłoniło zwycięzców. W kategorii Film najlepszy okazał się „obiecaj to SOBIE” Klaudii Bronisz, która wygrała nagrodę główną w wysokości 600 zł. II miejsce równorzędnie przypadło Radosławowi Czarneckiemu („Lubartów”) oraz Damianowi Zamojskiemu („Lustro”). Trzecia była Magdalena Zbiciak („Zmixowany Lubartów”). W kategorii najbardziej oryginalny film zwyciężył „Kokon” Łukasza Ozona. Nagrodę publiczności otrzymał „Śmieszny poranek” autorstwa Damiana Żebrowskiego. W sobotę powody do zadowolenia mieli również fani rockowego brzmienia. Najpierw na scenie pojawił się zespół Paw, a następnie gwiazda wieczoru – Rockaway, nagrywający swoją trzecią płytę. Tego dnia nie zabrakło innych atrakcji, takich jak quiz filmowy, w którym były do wygrania kubki, koszulki i karnety do videoteki „Natalia”. Podczas konkursu największą wiedzą o filmie popisał się Artur Brzostowski.

13 maja- niedziela

Trzeci dzień imprezy upłynął pod znakiem warsztatów aktorskich oraz scenopisarskich. Uczestnicy mogli poszerzać swoją wiedzę o podstawach i technikach pisania scenariusza filmowego oraz wziąć udział w ćwiczeniach praktycznych z aktorstwa stosowanego w filmie. Ostatnim punktem imprezy było wyemitowanie najnowszego filmu Romana Polańskiego,pt. „Rzeź”. Organizatorem imprezy była Grupa Filmowa Empire Art działająca przy Lubartowskim Ośrodku Kultury.

Emilia Kosek

Jakie były Wasze początki, czyli jak zrodził się pomysł założenia zespołu i gdzie mieliście próby?

Czata: Historia raczej typowa dla kapeli naszego pokroju, czyli kilku kumpli z licealnej ławy zapragnęło grać, jak ich idole z gitarami. W tym celu zakupione zostały instrumenty i zaczęliśmy rzępolić u kolegi Marcina na strychu. Na początku było nas tylu, że mieliśmy w zespole dwóch perkusistów, a w pewnym okresie nawet saksofonistkę. Pojawiły się koncerty w MDKu i LOKu, później poza miastem, pierwsze nagrania dzięki uprzejmości MDK. Skład zespołu zmieniał się kilka razy. Ostatnia ważna zmiana nastąpiła w zeszłym roku, kiedy to rozstaliśmy się z Łukaszem, który był naszym wokalistą praktycznie od początku istnienia zespołu.

Jakie były i jakie są Wasze inspiracje muzyczne?

Czata: Z tego co pamiętam, na początku graliśmy same covery, różnych wykonawców, ale najwięcej było Acid Drinkers. Potem chwila punk rockowa, mieliśmy nawet kawałek ska punkowy. Od kiedy gramy z Kamilem, kapela wyraźnie tworzy bardziej metalowo.

Tomek: Tak, to bardzo istotne, co powiedział Czata. W chwili obecnej, po długich poszukiwaniach własnego stylu, myślę że udało nam się w końcu odnaleźć właściwą drogę. Najważniejsze, że to co teraz gramy, to są nasze numery, w pełni przez nas wymyślone i zagrane, tak jak to czujemy. Dlatego wciąż przynosi nam to radość.

Yogi: Dokładnie. Od momentu, kiedy w składzie pojawił się na gitarze Kamil, muzyka, którą wykonujemy, jest cięższa i bardziej rozbudowana, a przez to ciekawsza. Nie mniej jednak w dalszym ciągu można w niej usłyszeć charakterystyczne dla Bimbeeru brzmienie i styl, który zespół sobie wyrobił, grając przez te parę ładnych lat.

O czym jest wasza muzyka? Chcecie przekazać coś swoimi utworami?

Yogi: Jak już wcześniej wspomnieliśmy, gramy muzykę ciężką z pogranicza metalu i hard cora i w zasadzie to muzyka stanowi trzon całego utworu, więc największy nacisk kładziemy właśnie na nią. Chodzi o to, aby utwór był energetyczny i wpadający w ucho, a w efekcie na koncertach porywał ludzi do zabawy lub wzbudzał w nich emocje. Teksty raczej stanowią dopełnienie całości, co nie oznacza, że są pozbawione sensu i konkretnych przesłań. Staramy się w nich poruszać otaczające nas problemy dotyczące sfery natury ludzkiej oraz szeroko pojętej słabości człowieka zagubionego w teraźniejszym świecie. Zabrzmiało górnolotnie (śmiech). Nie wszystkie jednak teksty są takie. Mamy też w swoim repertuarze utwory z tekstami, które są bardziej takim muzyczny żartem.

Filip: Jeśli chodzi o moje wykonanie, teksty piosenek mają jak najbardziej trafiać do nawet najmniej interesujących się nimi ludźmi, muszą wpadać w ucho i dotyczyć jak to Yogi powiedział: „sfery natury ludzkiej oraz szeroko pojętej słabości człowieka”. Teksty Yogiego w różnych sferach mojego życia już w tym momencie odegrały sporą rolę. Natomiast moje teksty dotyczą najbardziej poruszanych w telewizji i w internecie problemów. Pisząc, staram się wczuć w bohatera tego tekstu. Piosenka ma zarazem wzbudzić w ludziach poczucie rytmu i klimatu, jak i doprowadzić ich do przemyśleń.

Jak wspominacie czasy koncertowania? Czy możecie opowiedzieć jakąś zabawną sytuację, która wam się przydarzyła?

Czata: Mamy nadzieję, że czasy koncertowania jeszcze się dla nas nie skończyły. Zabawnych historii było kilka, ale nie wszystkie nadają się do opowiadania w gazecie Z tych bardziej cenzuralnych: zdarzyło się nam przed koncertem w Warszawie, że „niechcący” udaremniliśmy kradzież samochodu. Nasz autokar zatarasował jednokierunkową ulicę, odcinając Audi TT od wyjazdu. Właścicielka wyszła z auta na chwilę i w tym czasie jakiś człowiek wsiadł do niego i próbował odjechać, ale niestety natknął się na nas. Szybko wysiadł i jak to się mówi „udał się biegiem w bliżej nieokreślonym kierunku”.

Tomek: Tak to była ciekawa historia. Dodać też trzeba, że ten pan był z obstawą, która już szykowała się do tego, aby się na nas odegrać. Jednak za nami stało ponad 40 osób z autokaru, którym przyjechaliśmy, więc niestety nie mieli szans. A propos tego autokaru, warto dodać, że zawsze gdy jeździliśmy na koncerty, staraliśmy się zabierać naszych znajomych. Czasem było ich więcej, czasem mniej. Najważniejsze jednak jest to, że zawsze atmosfera dzięki nim była wspaniała.

Yogi: Przez te kilkanaście lat zagraliśmy sporo koncertów, a co za tym idzie, dużo było zabawnych sytuacji. Mnie osobiście najbardziej zapadła w pamięć taka, kiedy to jechaliśmy zagrać koncert w Krakowie i na obwodnicy Puław nagle za tylnego siedzenia samochodu zaczął wydobywać się dym. Myśleliśmy, że pali się samochód i opuściliśmy go w pośpiechu, ratując cały sprzęt do grania. Na szczęście, jak później się okazało był to fałszywy alarm. Ostatecznie na koncert nie dojechaliśmy, ale z nieudanej wyprawy było co wspominać.

Ostatnio poszukiwaliście nowego wokalisty i udało się. Jak układa się współpraca?

Czata: Kiedy Łukasz odszedł z naszego zespołu, umieściliśmy ogłoszenie, że poszukujemy osoby, która chciałaby śpiewać u nas w zespole. Wyczaiłem Filipa przez internet, odpowiedziałem na jego ogłoszenie i póki co gram się nam całkiem fajnie.

Tomek: Filip mieszka w Lublinie i niestety musi dojeżdżać do Lubartowa. Najważniejsze jednak, że mu się chce i od pierwszego momentu w pełni zaangażował się w zespół.

Filip: Na początku grałem tylko i wyłącznie na gitarze do czasu aż nie „odkryłem” swojego wokalu. Wystawiłem całkowicie bez powodu ogłoszenie wokalne w internecie, okazało się, że po 3 czy 4 dniach ktoś odpisał na maila. Kiedy ustawiłem się z Sylwkiem w Lubartowie, byłem bardzo zestresowany i w ogóle nie mogłem się znaleźć w tej muzyce do czasu aż nie zaśpiewałem Na początku umiałem tylko 2 piosenki i je tak katowaliśmy na pierwszej próbie, w kolejnym tygodniu graliśmy już trochę innych piosenek, po czym „uzależniłem” się od śpiewania w tym zespole. Dzień w dzień we własnym domu śpiewałem i nadal śpiewam te piosenki nagrane na płytę. Zacząłem też pisać swoje.

Kiedyś wydaliście demówkę, czy planujecie kolejne?

Czata: Demówki wydaliśmy dwie (praktycznie 3, ale o pierwszej lepiej nie wspominać). Jedną w 2007 roku, drugą w 2009. Wokalistę już mamy, są nowe numery, więc planujemy nagrać coś. Miejmy nadzieję, że jeszcze w tym roku. Nagrania prawdopodobnie wrzucimy do internetu, aby każdy mógł je ściągnąć.

Jakie macie plany na przyszłość?

Czata: Plany już są. Przede wszystkim nagrania i koncerty. Są nowe utwory, więc trzeba je światu pokazać. Myślę, że już niedługo zarejestrujemy kilka kawałków. No i chcemy zagrać koncert w Lubartowie, coby nasz nowy wokalista sprawdził się w boju. Być może uda się nam to jeszcze przed wakacjami. Wszelkie informacje o naszych działaniach będziemy zamieszczać na naszym twarzoksiążku: facebook.com/bimbeer666.

Jak oceniacie lubartowską scenę muzyczną na przestrzeni lat?

Czata: Poczułem się jak muzyczny dziadek lubartowski Mi osobiście wydaje się, że jeszcze 10 lat temu w Lubartowie było bardzo dużo zespołów. Nawet kilkanaście, co na takie małe miasto jest dobrym wynikiem. Rozpiętość muzyki od rocka po ekstremalne odmiany metalu. Były też koncerty, nieduże i nie było ich wiele, ale jednak były. Można było zobaczyć na koncercie w Lubartowie nawet zespoły z Wielkiej Brytanii czy Włoch. Jeszcze wcześniej, w latach 90-tych, było lepiej. W LOKu byłem na koncertach Big Cyca, czy Iry, a w parku zagrał Hey. Teraz młoda kapela rockowa, czy metalowa w Lubartowie nie ma gdzie zagrać. Prawdę mówiąc, nie znam żadnej młodej kapeli z Lubartowa. Te, które istnieją, to już zespoły istniejące kilka, jak nie kilkanaście lat. Co było widać na konkursie zespołów podczas zeszłorocznego RAFu, gdzie z Lubartowa był tylko MEM. Ktoś powie: „jest RAF, nie marudź”. Według mnie potencjał tej imprezy niestety nie jest rozwijany, wskutek czego RAF nie jest znany szerzej w Polce, a mógłby.

Tomek: Warto dodać, że kiedyś było takie miejsce, gdzie kilka zespołów mogło grać próby. Mam tutaj na myśli salę prób, pod Biblioteką. W chwili obecnej to chyba brak miejsc do ćwiczenia jest główna przeszkodą w działalności zespołów. Sami próbowaliśmy znaleźć miejsce na próby, które mogłoby być do naszej dyspozycji, a przede wszystkim, aby było to pomieszczenie ogrzewane. Niestety w Lubartowie takiego miejsca brak.

Rozmawiała Emilia Kosek

Aktualny skład zespołu:
Filip – wokal
Sylwek- gitara
Kamil – gitara
Michał – bas
Tomek – perkusja

Wraz z dwoma kolegami tworzycie grupę Zina Freestyle. Jak się poznaliście?
- Połączyła nas pasja. Zorganizowaliśmy pierwsze spotkanie i stwierdziliśmy, że będziemy razem występować. Od tego czasu minęło sporo lat, a do dziś jesteśmy dobrymi kolegami.

Freestyle football jest Twoim sposobem na życie?
- Jakieś pieniądze z tego są, ale skupiam się raczej na rozwijającej się firmie. Jest związana z produkcją filmową. Zazwyczaj to filmy ślubne, teledyski czy reklamy telewizyjne.

Dzięki freestyle football poznałeś wielu ciekawych ludzi. Wymień kilku z nich.
- Trochę tego jest… Na jednej większej imprezie – Danone Cup występowałem z Zinedinem Zidanem. To było wspaniałe przeżycie. On pokazał kilka trików, a ja dorzuciłem coś swojego. Z kolei w Słupsku zagraliśmy w turnieju gwiazd wraz z Liberem czy Doniu.

Rzadko słyszymy o ludziach uprawiających freestyle football. Czy macie dużą konkurencję?
- Jest pewna konkurencja. Pod względem popularności przeskoczył nas Krzysiek Golonka. Ma za sobą naprawdę wiele udanych występów. Są też grupy, które występują raz na jakiś czas. Jednak to my jesteśmy pierwszą grupą w Polsce, która miała podpisany kontrakt.

Nie marzy Ci się kariera piłkarska?
- W pewnym momencie przygoda z piłką się skończyła. Jestem w takim wieku, że muszę zarabiać na siebie i na rodzinę. Był taki moment, że jeszcze  profesjonalnie grałem w czwartej lidze. Miałem jakieś szanse przejść do Avii Świdnik, ale coś nie poszło. W tym czasie występy przynosiły więcej pieniędzy, a także satysfakcję. Trzeba było coś wybrać. Wtedy właśnie zrezygnowałem z zielonej murawy.

Nie tęsknisz za boiskiem?
- Gram w A klasie. To przede wszystkim fajna zabawa i forma podtrzymanie kondycji.

Jakim uczniem byłeś?
- Nie byłem zbyt dobry. Mówi się, że uczeń bez jedynki, to jak żołnierz bez karabinu. To ja miałem w takim razie cały arsenał. Żyłem treningami, co odbijało się na nauce.

Rozmawiała Kinga Majcher, kl I d, I LO

Wystawę ekslibrisów Henryka Grocholskiego zatytułowaną „Z potrzeby serca…” otwarto 8 maja w Lubartowskim Ośrodku Kultury. Jej autorem jest  plastyk, rysownik, grafik pochodzący z powiatu Wieluń, związany od wielu lat z muzealnictwem. Ekspozycję przygotowano wspólnie z Katolickim Stowarzyszeniem „Civitas Christiana”.
Radość tworzenia. A przy tym możliwość sprawienia radości tym, o których się mówi przez znak graficzny – tak można powiedzieć o pasji autora, którą widać w każdym ekslibrisie.
- Henryk Grocholski to artysta, który nie tworzył ekslibrisów nigdy na cele komercyjne. Tworzył je dla osób, które były mu dobrze znane. Na wystawie są ekslibrisy dotyczące lekarzy, osób duchownych czy instytucji takich jak biblioteki lub domy kultury. Grocholski ze swojej pensji fundował stypendia dla studentów – mówił podczas otwarcia wystawy ksiądz Krzysztof Stola.

Grocholski przy tworzeniu ekslibrisów używał najpierw linorytu. A następnie wykonywał rysunek piórkiem. Część prac ma cechy techniki kolażu, rysunku, reprodukcji dzieł sztuki i fotografii przedmiotów. Tematyką ekslibrisów są więzi rodzinne i przyjacielskie, sprawy wiary oraz dziedzictwo historyczne i patriotyczne. Widać w nich szacunek do przekonań i zainteresowań czy dokonań życiowych poszczególnych osób, a subtelność często artysta połączył z poczuciem humoru. Wystawę można oglądać do końca maja w Lubartowskim Ośrodku Kultury przy ul. Lubelskiej 68.

Henryk Grocholski, urodzony w 1928 r., ukończył Państwową Wyższą Szkołę Sztuk plastycznych we Wrocławiu.  Jego działalność  plastyczna objęła szeroki zakres prac projektowych, aranżacyjnych i realizacyjnych. Pracował w Muzeum Śląskim i Archeologicznym. Jako rysownik tworzył dokumentację wykopalisk w kraju i zagranicą. Wykonywał rysunki i ilustracje do periodyków, publikacji naukowych i albumów. To pasjonat podróży (ma za sobą 25 wypraw, m.in. na Bliski Wschód, do Indii, Chin, Wietnamu, USA). Od 30 lat jego szczególną pasją jest ekslibris.
Ekslibris to znak własnościowy danego egzemplarza, książki najczęściej ozdobny, wykonany w technice graficznej, z imieniem i nazwiskiem właściciela księgozbioru. Typowy ekslibis jest małą, zadrukowana karteczką przyklejoną do wewnętrznej strony okładki.

Sylwia Nowokuńska